Jeetje Rini, daar wordt je toch niet echt blij van hè?
Ik begin me de laatste tijd steeds meer te irriteren aan het gedrag van anderen. Komt dat omdat ik ouder wordt of is de fatsoensnorm steeds meer aan het vervagen?
Sinds kort ben ik begonnen met van me af te bijten en voor mezelf op te komen, ik wordt gewoon niet goed van al dat onverdraagzame gedrag en het misbruik van anderen maken.
Zo heb ik laatst de overburen een e-mail gestuurd omdat de sfeer in de straat niet goed is en zij, en een ander burenstel daar de oorzaak van zijn. Ze hebben ruzie, en hun kinderen en die van mij, zitten daar heerlijk tussen. Ik bood dus aan om te bemiddelen... (ik erger me trouwens ook aan het feit dat ik altijd, ongevraagd, als kinderopvang voor hun zoon fungeer omdat zij een winkel hebben, en dus geen tijd om zelf op hem te letten; deze kwestie wilde ik ook aan bod laten komen in dat gesprek...) Dit jochie is de oorzaak van vele ruzies in de straat, en hoewel hij zich bij mij thuis gedraagt, vind ik het inmiddels heel vervelend dat hij hier in de weekeinden en de vakanties van 08.00 tot 18.00 uur als vanzelfsprekend is. De ouders hoor of zie ik nooit, ze zullen nooit vragen of hij mij niet tot last is en vinden het allemaal doodnormaal dat hij hier de oren van mijn kop eet.
Ik heb er toch ook voor gekozen mijn kinderen zelf op te vangen, mijn carrière is toch ook naar de knoppen? Je moet niet 3 kinderen de wereld in schoppen en ze vervolgens maar aan hun lot (of aan die van mij) overlaten, omdat je het zelf te druk hebt.
Laatst was ik niet thuis en toen heeft dat jochie bij de buren aangebeld of hij de sleutel van mijn huis kon krijgen, want hij kon er niet in?!? Het moet toch niet gekker worden...
Maar mijn kinderen spelen leuk met hem en ik vind het ook doodzielig voor het kind, want als ik hem wegstuur blijft hij gewoon voor mijn huis rondhangen tot het wel mag. Maar ik stuur hem dus heel vaak weg, dat moet je als ouder toch zien?...
Ik krijg dus gewoon geen reactie op die mail anders dan, daar kom ik op terug.
Het stadium van ernaartoe gaan en praten ben ik inmiddels gepasseerd, ik ben namelijk best wel een beetje bang voor die man, een enorme driftkikker. Zijn vrouw is een schatje, maar doet de laatste tijd heel erg haar best om de straat en mij te ontlopen. Ik vrees dat hier zeer binnenkort een bom gaat ontploffen...
groet, Martine