Aanhankelijk

[wubke]

Zijn alle smouzen zo, of is die van mij bijzonder?
Jules is heel erg aanhankelijk naar mij toe. Ik kan geen stap verzetten of hij loopt op mijn hielen. Als ik zonder hem wegga, en iemand anders blijft thuis, loopt hij eerst een tijdje onrustig op en neer en gaat hij piepen. Na verloop van tijd wordt hij wel wat rustiger maar hij is helemaal uitzinnig van vreugde als ik er weer ben.
Zelfs als ik naar de wc ga, gaat hij voor de deur zitten wachten.
Hij kan niet met ons mee op vakantie (mogen geen honden op de camping) maar ik laat hem met pijn in mijn hart achter. Eigenlijk wil ik helemaal niet op vakantie zonder hem!
Ik kan niet zo goed omgaan met het idee, dat hij mij (ons) langere tijd moet missen.
Of ben ik nu een erge grote muts?

[Ariënne]

Het lijkt net of dit gaat over Vera en mij, Wubke...

Het was zelfs zo, dat Vera toen ze nog een pup was, ze ging loeien als een oude man als ik wegging. terwijl Bert gewoon thuis bij haar was!
Het geluid van een loeiende oude man met een hele lage stem wolvengehuil nadoen.
Is dat niet verlatingsangst?
Sowieso is ze meer op vrouwen gericht en juist niet op mannen.
Om daar mee om te gaan, zou je de hond moeten negeren als je thuiskomt (5 minuten).
Zo beloon je niet de angst en laat je zien dat je de koelbloedige leidster bent, die alle touwtjes in handen heeft. De hond kan dan opgelucht ademhalen en ontspannen de leiding overgeven. Dit alles tussen:
Om het maar heel simpel in eigen woorden te zeggen.(Gebaseerd op de boeken van Jan Fennell.)

Vakantie zonder hond: heimwee dus...
Als jij een muts bent, ben ik het zeker!

[Renate]

Phoebe doet dat ook. Toen wij vorige maand een weekje naar CenterParcs waren met mijn ouders, gingen Martijn en ik gezellig samen eten terwijl mijn ouders op onze meiden én Phoebe pasten.
Phoebe heeft ook een tijdje heel zacht zitten piepen. Mijn pa kreeg gewoon een beetje medelijden met haar.
En toen mijn moeder laatst even op kwam passen bij ons thuis had Phoebe mij weg zien gaan (wij hebben een raam tot op de grond). Ze is niet bij het raam weggeweest en ging als een dolle rondjes rennen toen ze mij weer aan zag komen fietsen.

Geeft toch een heerlijk gevoel om zo geliefd te zijn?

Groetjes, Renate

[Mary]

Geeft toch een heerlijk gevoel om zo geliefd te zijn?

Groetjes, Renate

Echt niet Hoewel de mate van geliefd zijn wel verschillend kan zijn.
Mijn vorige hond was een tibetaanse terrier. Dat was een een-mans-hond.
Nou, ik weet nu heel goed wat dat betekent. Een dag weg is voor degene
die oppast echt niet leuk. Niet eten, niet drinken, niet uitgelaten willen worden.
Bij dwang gewoon van je af bijten. Op de vensterbank, diep zuchtend, er niet
af te branden. Tijdens een vakantie ging er iets goed mis met hem. Na een paar
dagen van alles proberen heb ik hem laten opereren daar. Dan kun je dus niet
mee naar huis. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dat zijn dood is geworden.
Pim is ook best wel aanhankelijk, maar nu mijn man al een jaar thuis is, is hij
grotendeels overgestapt. Hij meent dat het speciaal voor hem zo is.

[Erna]

Lisa kan goed alleen thuis zijn, piept of blaft niet. We proberen het alleen zijn te beperken, maar ze kan niet altijd met ons mee. Ze is altijd heel erg blij als we weer thuis komen, meestal staat ze al achter de deur met iets in haar bek. Ze herkent het geluid van de auto, en op zolder kan ze de hele straat overzien. Het maakt niet uit of je 10 minuten of twee uur bent weggeweest, reaktie van haar is hetzelfde.
Het grappige is dat Lisa bijna net zo gek op Pim is als op mij. Ze komt altijd eerst naar mij, en dan heel snel naar Pim. We doen veel samen met haar. Van mij krijgt ze haar eten en ik ga naar de fly-ball met haar. Pim neemt haar vaak mee naar het bos. ( hij gaat vaak alleen met haar omdat mijn knie niet meewerkt.)
Lisa weet niet beter dat Pim en ik alletwee thuis zijn. Pim was al met vroegpensioen voordat Lisa bij ons kwam.
Tirza was ook altijd erg blij als ik thuiskwam. Zij maakte wel onderscheid tussen Pim en mij. Ze was uitbundiger in de begroeting naar mij toe, en als we samen thuiskwamen rende ze Pim gewoon voorbij. Dan werd ik eerst tien keer begroet en daarna Pim ook nog even.
In de tijd dat we Tirza hadden werkte Pim nog, hij maakte lange dagen. Had daardoor veel minder tijd voor haar.
Het is heel grappig om het verschil in gedrag te zien nu Pim veel meer thuis is.
Lisa zit ook veel bij ons in de buurt, op de een of andere manier wil ze een van ons zien.
Behalve na elf uur savonds, ligt madam al in haar hok. We hoeven het deurtje dan echt niet dicht te doen, dan wil ze slapen.
Lisa gaat tot nog toe altijd mee op vakantie.
Wubke ik kan me voorstellen dat je er moeite mee hebt om Jules niet mee te nemen.
Kan je hem laten proeflogeren, zodat je weet hoe hij reageert als hij niet bij jullie is?
Tirza is vroeger ook een aantal keren niet met ons meegeweest, ging altijd goed, had het reuze naar haar zin. Totdat tja, had met haar karakter te maken. Schrijf ik de volgende keer wel over.

Groetjes, Erna.

[Erna]

Echt niet Hoewel de mate van geliefd zijn wel verschillend kan zijn.
Mijn vorige hond was een tibetaanse terrier. Dat was een een-mans-hond.
Nou, ik weet nu heel goed wat dat betekent. Een dag weg is voor degene
die oppast echt niet leuk. Niet eten, niet drinken, niet uitgelaten willen worden.
Bij dwang gewoon van je af bijten. Op de vensterbank, diep zuchtend, er niet
af te branden. Tijdens een vakantie ging er iets goed mis met hem. Na een paar
dagen van alles proberen heb ik hem laten opereren daar. Dan kun je dus niet
mee naar huis. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat dat zijn dood is geworden.
Pim is ook best wel aanhankelijk, maar nu mijn man al een jaar thuis is, is hij
grotendeels overgestapt. Hij meent dat het speciaal voor hem zo is.

[Mary]

Behalve na elf uur savonds

Groetjes, Erna.

Bij Pim staat die klok ook op elf uur.
Ook op de camping , dan wil hij de caravan in en gaat slapen.

[Erna]

Mary dat is ook heftig geweest, is weer het andere uiterste. Dan is een Smous toch veel makkelijker.
Wat grappig dat Pim net zo reageert als Tirza en Lisa met het vaker thuis zijn van de mannen.
Even ter verduideling voor de andere forumleden. Mary haar hond en mijn man heten allebei Pim.

Groetjes, Erna.

[wubke]

Het is niet zo dat het een groot drama is. Het zit voor een groot deel ook tussen mijn oren. Vorig jaar zijn wij ook een week zonder hem weggeweest. Hij kan altijd logeren bij een hele lieve vriendin die er heel goed voor zorgt. Maar toen wij vorig jaar weg waren is hij ziek geworden (stress?) Hij bleef overgeven. Zij heeft hem toen naar de dierenarts gebracht omdat ze het niet meer vertrouwde. Zo'n jonge hond is natuurlijk zo uitgedroogd.
Daar hebben ze hem een spuit gegeven tegen het braken en foto's gemaakt. Hij is daar een paar uur geweest, maar er gebeurde niets meer, dus toen heeft ze hem weer gehaald. Onze golden is eind oktober erg ziek geweest. Kantjeboord. Toen ging Jules ook weer overgeven.
Het is een erg gevoelig hondje (watje) en ik ben bang dat er iets met hem gebeurd als ik er niet ben.

Hij kan overigens best een paar uurtjes alleen zijn, hij raakt niet in paniek ofzo, maar hij vindt het niet leuk!

[Ariënne]

Ach die Jules!

Misschien was het allemaal toeval. Ik heb geen idee. Ik ben heel benieuwd of anderen dit herkennen als reactie op stress.

Maar ik kan me voorstellen dat je daaraan denkt als je weer op vakantie gaat.

[Erna]

Wubke wel jammer dat het vorig jaar zo gelopen is. Jules was toen nog erg jong en onzeker, misschien gaat het beter nu hij ouder is.

groetjes, Erna.

[Jeanette]

Hoi Wubke,
Toch wel een beetje uit hetzlelfde nest die Stapper en Jules.
Stapper is ook erg gevoelig. Hij lijkt met zijn druktemakerij en vrolijke allemansvrienden gedrag zo'n makkelijke flierefluiter. Maar hij heeft een bijzonder klein hartje.
Hij kan prima alleen zijn al vindt hij het ook niet echt leuk. Bij thuiskomst is hij helemaal hoteldebotel. Hij moet even met een van mijn sokken rondrennen (die trek ik bij thuiskomst tegenwoordig gewoon maar even uit, ach...).
Maar hij houdt ons altijd in de gaten, je valt over hem tijdens het koken, staat op zijn staart bij de afwas en achter elke deur waarachter je verdwenen bent..., je opent hem en.....daar is ie weer . Hij gaat in het bos ogenschijnlijk zijn eigen gang. Maar verander het ritme van je stappen maar eens en hup, direct kijkt hij om.
Gelukkig is hij niet erg eenkennig en kan hij makkelijk door vrienden uitgelaten worden als dat een keer nodig is.

[Monique]

Grappig om te lezen dat de meeste smousjes toch erg aanhankelijk zijn en erg op de baas gericht. Jojo kan prima alleen zijn maar als ik even iets naar boven breng en dan weer door de kamerdeur naar binnen loop word ik begroet alsof ik 3 uur weg ben geweest ipv 1 minuut .
Ik heb gemerkt dat hij al heel goed door heeft wanneer hij alleen blijft: op een ochtend had ik mijn jas aan en pakte mijn 'werktas' om te vertrekken . Jojo keek even op en liep prompt naar zijn kussen, echt met zo'n houding van 'voorlopig hoef ik niet op te staan of iemand in de gaten te houden'. Maar als ik even naar de wc ga zit hij wel voor de deur te piepen (mag ik erbij? ).
Hij springt ook al direct op als hij de deur van de auto hoort dichtslaan op de oprit als Doeke thuiskomt. Grappig, dat soort dingen doet Jip namelijk nooit .

[Louise]

Ja, maar jullie smousjes komen allemaal van de van Abtswoude-lijn... , ook Jojo. Pa Moos is een zoon van Norma van Abtswoude en die reageerde exact hetzelfde en Stapper lijkt wat dat betreft op haar, want ze leek een hele held, was vrij en gek met alle mensen, kinderen, honden, maar had toch een heel klein hartje en hield er niet van alleen te zijn. Zelfs haar zus Nina, toch een heel evenwichtige hond, maakte problemen toen ze na de dood van haar moeder Otje alleen gelaten werd (niet eens echt alleen, want de oude Aletta was er nog).

[Ariënne]

Leuk om te lezen hoe dat allemaal doorwerkt binnen zo'n lijn.
Maakt me ook wel nieuwsgierig naar andere lijnen en de eigenschappen daar weer binnen!

[wubke]

En dan nu het goede nieuws!!! Mijn echtgenoot heeft de vakantie geruild Wij zouden volgende week een weekje naar Zeeland. Ton zijn ouders hebben daar een stacaravan, al jaren. Maar op de camping mogen geen honden komen. Ik heb wekenlang buikpijn gehad omdat ik eigenlijk niet zo goed wist wat ik met Jules aan moest
Vrienden? Kennel? Thuislaten? (Onze oudste zoon Geert gaat niet mee) Ik maakte mij erg veel zorgen of dat wel goed zou gaan. En ik had al bedacht dat ik het met een dag of drie wel gezien zou hebben daar.
Nu komt mijn echtgenoot gisteravond van zijn werk met een verrassing. Hij heeft de vakantie geruild met een collega! Zij hebben een huisje in de Ardennen waar honden welkom zijn. Wij gaan daar volgende week naartoe, MET JULES !!!en de collega gaat in onze caravan in Zeeland!!!!
Zo hoef ik mij geen zorgen te maken of er wel goed op hem gelet wordt, en kan ik hem gewoon iedere dag knuffelen. Jules is blij dat hij mij niet hoeft te missen, en we gaan iedere dag lekkere lange wandelingen maken!

[Mary]

Bofkont.

[Ariënne]

Fijn Wubke! Ideaal hè!

Ik worstel daar zelf nog mee. Na twee jaar niet op vakantie te zijn geweest, willen we wel weer wat ondernemen. Wel een beetje ingewikkeld, want een of twee dochters willen misschien gedeeltelijk mee.
Verder wil Bert het liefst zonder hond en ik het liefst mèt! Zonder heb ik weer extra heimwee. En ik vind het juist gezellig.
Nou zit Vera nog wel even met haar zere poot, denk ik. En een zus wil hier wel een gedeelte van de vakantie oppassen, dat zou dan wel een mogelijkheid zijn.
Mijn oplossing is naar een huisje op een waddeneiland mèt hond en kids die dan nog aan kunnen komen waaien.
Oh ja Vera kan ook binnenkort loops worden....
Wij zijn er nog niet uit!

[Erna]

Wubke dat is nog eens een mooie oplossing. Ik wens jullie een hele fijne vakantie in de Ardennen. Mooie omgeving, Zeeland ook trouwens.

Ariënne ik hoop dat jij ook een goede oplossing kan vinden. En dan straks Vera ook nog loops, hoop dat de loopse periode dit keer beter zal verlopen voor Vera.

Groetjes, Erna.

[Ariënne]

Wubke, fijne vakantie in de Ardennen gewenst! Met gezin èn Jules!
Of ben je al weg?!