Belevenissen van Stijnke

[Erna]

Wat een grote afwisselende afstand.
Jullie zijn een top duo.

[e kuilboer]

Leuk Maureen! Moeten we maar s overleggen. Ik had ook graag meegedaan met die workshop in Mierlo maar kon nog niets plannen helaas. Misschien volgende x

[Maureen]

Ik ben voor Stijnke al een poos bezig om een nieuw speurtuigje te regelen. We hebben al een aantal gepast, maar vaak is ofwel het stuk om het middel te wijd, of het stuk achter haar schouders te kort. Het borststuk te laag of een band over haar schouders. Of je krijgt van die dingen die bijna als een jas zitten, maar ze heeft het heel snel te warm als ze speurt, dus dan valt er een hoop af.
Heeft iemand ervaring met het "perfect fit harness" ? Dat bestaat uit drie afzonderlijk te bestellen delen, zodat het keurig op maat komt te zitten.

[Trix]

Nee daar heb ik geen ervaring mee , maar het klinkt wel goed .

[Jeanette]

http://www.hondenspul.nl/N_frame.html?h ... enspul.nl/

Wij hebben nu die fiets/wandeltuigjes van deze winkel. van €23,--
Hals en borstomvang zijn te verstellen.

[Maureen]

Iets vergelijkbaars heb ik nu ook voor haar, maar dat is net te smal om echt comfortabel in te hangen en hoe ik de hals en borst ook afstel, het zit net niet glad. En ze moet er juist in trekken......

[Erna]

http://www.zerodc.cz/en/
Ik heb voor Lisa dit tuigje dat ze bij de flyballwedstrijden aan heeft.
Het is een tuig dat gebruikt wordt bij o.a. rennen met je hond. Met een riem koppel je het aan je middel. Maar voor speuren zou het denk ik ook goed kunnen. Op de site kan je zien dat het ook voor honden in de sledesport wordt gebruikt, en dan hangen ze aardig in het tuig.
Het tuig is er in verschillende maten maar is uit één stuk.
Het gaat over de kop van de hond, deel aan de voorkant tussen de poten doorhalen en via de zijkant omhoog. Op zijkant-rug met twee klikbewegingen vastzetten. Dat deel is te verstellen, dat om haar kop heen niet.
Het zit Lisa als gegoten. Zij is 40 cm, weegt 9.6 kilo. Het tuig is maat SL.
Ik heb het gekocht bij Jan van Driel tijdens een wedstrijd. Heb net op hun site gekeken maar zie het tuig er niet meer tussen staan, weet dus niet of ze het nog hebben.
Ik heb geen foto meer van Lisa in het tuig, maar als je wil kan ik wel een foto maken zodat je kan zien wat ik bedoel. Had er al een keer een foto van geplaatst maar heb ik niet meer bewaard.

[Maureen]

Dank voor alle tips over het tuig. Ik ga me rustig beraden
Vanavond hebben we weer eens zonder riem, tuig of halsband gelest.
Dat moet ik met haar blijven oefenen, want zonder halsband gedraagt ze zich , in het begin, heel anders dan met. Tijdens de les dan, want in huis heeft ze er geen om. En tijdens de competitie onderdelen moet ze zonder.
Deze keer was ze spontaan vergeten hoe ze de paaltjes moest lopen. Ze maakte er een totale puinhoop van. Maar de wip deed ze net zo goed als vorige week. Het is me er eentje. Voor de meeste honden lijkt het geen enkel verschil te maken, maar bij haar betekent het : "even kijken of alle regels nog gelden" . Ja dus. En daar is ze dan ook wel weer tevreden mee. Vooral door de lekkere beloningen en haar favoriete speeltje en het samen bezig zijn....
Volgende week Jumping.

[Trix]

Ik vind het nogal wat zo lekker dat jij (jullie)met je honden in de weer bent ondanks je lichamelijke beperkingen, chapeau en een dikke
Echt geweldig,

[Maureen]

Het is vooral samen genieten hoor!
Enne.... die jumping: dat geldt voor Stijnke. Voor mij is het vooral proberen de route zo aan te geven dat het voor Stijnke duidelijk is waar ze heen moet, niet over mijn eigen voeten struikelen en geen toestellen omver lopen en vooral Stijnke niet voor de voeten lopen. Voor Stijnke is dan het ren en spring gedeelte en natuurlijk beloningen incasseren, horen hoe knap ze is en dan gauw even haar eigen plan trekken, zoals tussendoor even een madeliefje wegknabbelen of een andere route kiezen. (Had ik maar geen Smous moeten willen, die zijn slim genoeg voor eigen plannen . Maar dat vind ik juist zo leuk )

[Trix]

Genieten met je smous is het toverwoord.
En genieten doen jullie,

[Erna]

Lekker ding is Stijnke.

[Maureen]

Wij zijn vanavond weer geheel in stijl bezig geweest met de behendigheid. D.w.z. met veel plezier
Voor de gevorderden 2 zijn er geen toetsen en examen meer, maar een paar keer per seizoen een competitie onderdeel. Vorige week hadden we vast geoefend zonder halsband en dat kwam vandaag goed uit. We hadden een Jumping parcours. Er zaten een paar lastige wissels in, en een paar punten waar je het nummer van het volgende toestel niet duidelijk kon zien. We hadden wel tijd om het parcours goed te verkennen, maar 20 toestellen is dan toch nog best een hoop om te onthouden.
Stijnke had er zin in en maakte maar twee kleine missers. Ze miste het laatste paaltje van de twaalf, dus dat konden we makkelijk herstellen en ze weigerde 1 keer bij de band. Verder foutloos en alleen die ene weigering. Jammer genoeg kan ik niet hard genoeg lopen en werden we gediskwalificeerd omdat we de maximum parcourstijd (MPT) hadden overschreden met maar liefst 17 seconden.
Maar we kregen wel een compliment omdat we zo netjes hadden gewerkt

[Erna]

Leuk Maureen, en wat maakt het uit dat jullie de tijd overschreden hebben. Het gaat om het plezier dat je er samen aan beleeft.
Die paaltjes lijken me het lastigste, goed dat je het laatste paaltje nog even mee kon nemen.

[Maureen]

Die paaltjes zijn ook best lastig. Sommige honden snappen ze meteen en proberen ze tussendoor nogeens extra te doen, maar daar hoort Stijnke niet bij. Ze snapt ze min of meer... Je moet altijd aan dezelfde kant insteken en eindigt dus ook aan dezelfde kant steeds. Ongeacht aan welke kant van het toestel je zelf meeloopt.
Als de hond een foutje maakt, mag je kiezen: de fout herstellen of opnieuw beginnen. Als je niet meer precies weet wat er fout ging kun je beter opnieuw beginnen, maar dat kost wel meer tijd dan herstellen. Laatste paaltje is goed te zien hoe je het moet herstellen. Zelfs voor mij te doen dus En desondanks waren we niet snel genoeg. Maakt niks uit hoor. Wij gaan voor de lol, niet voor de competitie.

[Maureen]

Vanmiddag, na de speurles, mocht Stijnke mee naar mijn werk. Ik viel in en kon precies op tijd zijn na de speurles, maar dan had ik geen tijd om haar weg te brengen. Ze mocht lekker mee naar binnen en de hond des huizes vond het allemaal prima. Stijnke liet zich rustig knuffelen door alle aanwezigen en wist al gauw van wie ze iets lekkers kon bietsen (hondenlekkers). Toen ik met de jongen ging wandelen, ging ze natuurlijk mee. Binnen 5 meter was ze aan de buggy gewend, maar in het voor haar vreemde bos, liep ze toch steeds uit te kijken of ze Lies met Dorus en Baukje niet ergens zag. En tegelijk mij in de gaten houden en vogels de lucht in sturen. Ze was er maar druk mee.
Geen wonder dat ze nu totaal versleten ligt te dromen. En zelfs in haar slaap ligt ze nog te kwispelen.....

[Erna]

Ha, ha, Stijnke wenst in de toekomst vaker van die werkdagen.

[Charlotte]

Heerlijk dagje voor Stijnke.
Alle aandacht de hele dag voor haar alleen.

[Maureen]

Ja, zo'n dagje met haar in het middelpunt weet ze zeker te waarderen En als het ooit weer zo uitkomt moet ze vooral weer mee. Eigenlijk mag ze iedere week wel. Maar normaal ga ik op de fiets naar mijn werk en Stijnke naast de fiets is geen succes.

[Maureen]

Stijnke was vandaag weer aan de beurt voor een speurles. en ik dus ook Wat krijgen we daar samen toch altijd een kick van...
Het was pittig vandaag, maar zoals de juf zegt: als ik het makkelijk maak voor haar, dan vindt ze er niks aan. En dat is helemaal waar.
Er was veel wind, veel blubber (lastig voor mij, fijn voor Stijnke) en een juf die de meest vreemde bochten en slingertjes liep. Deels langs een autoweg, met dus veel lawaai, veel windvlagen uit allerlei richtingen en veel afleiding. Bushalte met mensen, fietsers, wandelaars met en zonder honden, herrie, scooter, taxibusjes......
Stijnke gloeide al snel van het harde werk. Maar daar was die blubber weer fijn voor: ze zocht de diepste poelen uit om haar poten te koelen en ik moest maar zien dat ik niet uitgleed.
Deze keer zag ik haar voor he eerst niet een ander pad inlopen omdat er op het pad wat ze in wou al iemand aankwam met hond en fiets. Meestal koos ze dan eerst een ander pad, maar deze keer bleef ze staan tot ze goed had ingeschat wat eraan kwam. Daarna werkte ze het hoekje uit ondanks het verkeer en besloot weloverwogen dat we een andere route moesten hebben. Knap gedaan!
En wat hebben we weer genoten! Jammer dat de Smous geen werkhondenklasse heeft, anders zou Stijnke daar zeker in horen