Stijnke en Douwe

[Charlotte]

Dan vraag je je toch af wat dat geweest zou zijn?

Heel akelig, Maureen.
Vooral als het al dagen zo goed gaat en ook Dorus lekker aan het groeien is.
Dan verwacht je zoiets niet.
Maar vooral hopen dat dit niet meer terugkomt en hij ook niet aan de sonde hoeft.

[Ariënne]

Hoe kan dat nou toch zo ineens, hè!
Gelukkig heb je hem weer op de rit, Maureen. Sterkte met het kereltje.

[Erna]

Wat een schrik Maureen.
Gelukkig gaat het nu weer beter met hem.
Hoop dat de sondevoeding niet nodig zal zijn.
Beterschap voor kleine Dorus.

[Maureen]

Een kleine Dorus-update: de dierenarts kon het niet verklaren, maar was ook niet totaal verbijsterd. En omdat Dorus er verder prima uitzag, ook niet erg ongerust.
Dat was bij mij een beetje anders, na een dag niet drinken en poepen (of in ieder geval nauwelijks) bij zo'n kleintje. Dan ligt het toch anders dan bij een volwassen hond. En neem ik liever het zekere voor het onzekere.
Later op de ochtend vandaag had hij zich flink het buikje rond gedronken en kreeg prompt weer wat krampjes. Maar niet zo erg als gisteren en rustig buikje wrijven en knuffelen was genoeg om hem snel weer rustig te krijgen.
's Middags nog een heel klein krampje dat eigenlijk al voorbij was voor we er iets aan hoefden doen. En vanavond was er niets meer aan hem te merken.
Hij schuift weer actief door de kist, verovert zich een goede plek aan de melkfabriek en zorgt dat hij comfortabel uit kan buiken. Zo kennen we hem weer.
Hij is ook netjes aangekomen vandaag dus we hoeven niet aan de sondvoeding.
Stijnke is nu ook weer een stuk rustiger. Die vond het helemaal niks dat ik met haar kind aan de haal was gegaan. Ze had wel in de gaten dat hij rustiger werd als ik met hem bezig was, dus dat was wel o.k., maar meenemen gaf de nodige stress.
Gelukkig was een buurvrouw, tevens boswandelvriendin, gisteravond direct bereid om te rijden, want anders had ik helemaal de zenuwen gekregen. De dienstdoende dierenarts zat n.l. in Amersfoort. En met mijn richtinggevoel was ik er vast niet zo snel en zeker gekomen.
Stijnke gaat nu trouwens ook rustig weer eens even op de bank liggen als het spul ligt te slapen. Ze herkent op welke piepjes ze moet reageren en op welke niet direct. En ze is ook heel rustig naar Baukje toe.
Baukje komt steeds vaker even een snuifje puppiegeur halen en kijken wat al het grut uitvoert. Voor haar is dat heel bijzonder en het is dus dubbelfijn dat Stijnke het allemaal goed vindt.
Baukje houdt uit zichzelf nog wel eerbiedig afstand wanneer dat nodig is. Maar toen er even een vriendin om de hoek kwam kijken en Stijnke haar ging begroeten, ging Baukje demonstratief tussen haar (de vriendin) en de pups staan en stond heel stoer te blaffen. Eventjes dan, want het was toch wel eng om zo stoer te doen

[Martine]

Leuk, al die goede berichten!
Hoe merk je trouwens dat een pup buikkrampjes heeft...?

[Ariënne]

Gelukkig!!

Ha, die Baukje...

[Maureen]

Hoe merk je trouwens dat een pup buikkrampjes heeft...?

Door hoe hij lag en welke spiertjes samentrokken. Kijken en vergelijken met de andere vier. Aan z'n gepiep was goed genoeg te horen dat er iets niet klopte.
Voorzichtig voelen ook. Je kunt er ook makkelijk naast zitten, maar met rustig observeren kom je toch vaak een eind in de goede richting.

[Jeanette]

Wat een goede berichten weer.
Een feest hoor, zelfs voor Baukje...

[Charlotte]

Zou het ventje te gulzig kunnen zijn, Maureen.
Buikkrampjes bij een zo'n kleine pup herken ik niet.

Heel fijn dat hij het toch goed doet.

Die Baukje.
Ze heeft nog een x-aantal weken om nog stoerder te worden.

[Maureen]

Kan best hoor, dat hij te gulzig geweest is. Of misschien lucht heeft meegeslikt. Maar daar raak je meestal niet verstopt van dacht ik....
De eerste week had hij er geen last van en je zou haast denken dat hij ervan geleerd heeft dan, want want vanavond was er niks meer aan de hand zo te zien.

Hij kan het niet vertellen helaas dus we blijven maar goed observeren.

[corrie]

Wat een schrik en wat is het goed afgelopen.

[yvonne]

Ik lees het nu pas, maar kan me voorstellen dat je schrikt bij zo'n kleintje. Fijn hoor, dat het nu in orde is en dat er geen sondevoeding nodig is

[Erna]

Leuk verslag weer Maureen.
Gelukkig gaat het weer goed met puppemans.
En Boukje komt los, leuk hoor.

[Maureen]

We zijn alweer ruim een week verder en wat zijn ze al veranderd. Ook het hele ritme van eten en slapen is al heel anders. Ze slapen langer achtereen, maar eten ook langer.
Voor Stijnke duidelijk prettiger. Ze gaat er nu meestal uitgebreid voor liggen als het etenstijd is, maar ligt er niet meer de hele tijd bij.
De kortere uitlaatrondjes van 20-30 minuten loopt ze weer lekker samen met Baukje. En komt dan ook niet meer helemaal gestresst binnen alsof ze door de deur heen moet, NU om ze te controleren. Het gaat nu van: Zeg, schiet eens even op, want ik dacht dat ik een piepje hoorde. En anders komt dat zometeen wel als ik binnen ben. Uh schiet nou ohop!.
En wacht dan netjes tot de deur open gaat in plaats van er een gat in te krabben.
Maar als ze gewogen worden, houdt ze me van seconde tot seconde in het oog of ik er niet stiekem eentje laat verdwijnen of zo. En kom ik met m'n cameraatje, dan gaat ze demonstratief tussen mij en het spul liggen. De tuttebol.
Het kroost groeit nog steeds voorspoedig. Gisteravond waren ze allemaal ruim tweemaal hun geboortegewicht.
Dorus heeft geen gekke fratsen meer laten zien of horen. Hij eet weer rustig zijn buikje rond en zoekt dan een lekker warm plekje om uit te buiken.
Mijntje eet vol overgave en van top tot teen. Als zij lekker ligt, ligt er gegarandeerd een broer of zus onder haar kop.
Maaike eet rustiger, maar heel gestaag en zo groeit ze ook. Niet met grote stappen, maar heel gelijkmatig. Ze dient nogal eens als kussen, maar dat lijkt haar niet te deren. Als ze het zat is wurmt ze zich er heel kalm onderuit.
Maarten is nog steeds de kleinste al scheelt hij weinig met Maaike. Dat hij tegen twee grote broers, een grote en een kleine zus op moet boksen deert hem niet.
Ook hij is vaak hoofdkussen en ook hij komt er wel onderuit als hij wil. Hij kan ook heel genoeglijk middenin de kluit ondersteboven liggen slapen.
Berend is nog steeds veruit de grootste van het stel. Een rustig type dat heel doelgericht bezig is als hij eenmaal wat in de kop heeft. Op dit moment betreft dat ofwel eten ofwel een rustig plekje om te liggen, uit het gewoel.

[loes]

Klinkt allemaal prima Maureen. Ik zie het voor me. Het is altijd zo leuk als ze eigen karaktertjes gaan tonen.

[Jeanette]

Wat mooi, zo'n stel kleine zich ontwikkelende hondjes.
Echt bijzonder.

[Martine]

Tjonge, een week al weer; wat vliegt de tijd...
Leuk, dat hun eigen karaktertjes nu al duidelijk worden!

[sammydesmous]

Leuk hè dat je dat al zo snel kunt zien. Geniet er van. Ik kreeg er zelf geen genoeg van van die kleine hummeltjes.

José, Sammy & Lieveke

[Charlotte]

Leuk al die verschillen.
En heel fijn dat Dorus nergens meer last van heeft.

[Maureen]

Vandaag alle koppies weer eens heel goed bekeken: het duurt niet lang meer of we gaan oogjes zien! Je kunt het bij alle vijf al zien aankomen.
Stijnke heeft ook weer een boswandeling(etje) gemaakt. Een kleine drie kwartier, maar voor haar een waar feest.
Toen ze thuiskwam, moesten alle kinders natuurlijk eerst grondig gecontroleerd en gepoetst worden, maar daarna ging ze extra lang en rustig heel voldaan bij ze liggen. En toen ieder z'n buikje rond had, lag het hele spul samen te dromen.
Voor ze erbij mocht moest ze trouwens wel zelf grondig gepoetst, want het was een enorme baggerboel in het bos.