Toen onze Boomer plotseling uit ons leven was, ben ik een aantal malen 's nachts wakker geworden omdat ik hem hoorde. Hij stond altijd aan het voeteneind van het bed als hij bij ons wilde liggen, maar omdat hij te klein was om zo hoog (in het donker) op het bed te springen piepte hij. In m'n slaap tilde ik hem dan op het bed. Het was dan ook heel moeilijk als ik steeds weer ontdekte dat hij er niet meer stond. Het heeft ook echt weken geduurd voordat ik hem niet meer door het huis zag lopen. Elke keer als de deur open ging, verwachtte ik hem, tegen beter weten in.
Achteraf weet ik dat dit mijn rouwperiode is geweest. Ik moest er simpelweg dwars door heen. Maar pffff, wat is dat zwaar.
Juist die kleine dingen die je nu tegen komt en Finny daardoor zo ontzettend mist, zijn zo moeilijk. Ik wens jullie alle sterkte toe.
Het slapen komt vanzelf wel, dit is jouw rouwperiode en soms gaat dat niet goed samen met slapen.
Het gebed van een hond
Kies mij als vriend,
en ik zal van al je vrienden de trouwste zijn
Geef mij een thuis,
en ik zal de beste bewaker zijn
Geef mij een naam,
en ik wil nooit een andere
Geef mij een bevel,
en ik zal gehoorzamen
Geef mij voedsel,
en je zult nooit ontgoocheld zijn
Geef mij een liefkozing,
en ik zal gelukkig zijn
Geef mij je affectie,
en ik zal je mijn leven geven